Yörük, doğayla kavga etmez.
Doğayı dinler.
Rüzgâr ne der, kuş ne zaman öter, keçinin tüyü ne zaman dökülür… Hepsini bilir. Çünkü doğa onun evi değil; can yoldaşıdır.
Biz atık suyu sokağa dökmedik.
Ağacın dibine döktük.
Otları kökünden koparmadık, filizinden aldık.
Çünkü yarını düşündük.
Çünkü ardımızdan geleni bildik.
Guguk kuşu ötünce baharın geldiğini anladık.
Keçinin sırtında hışır çıkınca havanın döneceğini…
Yörük takvime bakmaz; yeryüzünü okur.
Yörük dağa silah için çıkmaz.
Üretim için çıkar.
Bir aile yüzlerce canı doyurur, ülkeye yük olmaz; ülkenin yükünü taşır.
Bir bahçeye hayvan girerse kavga etmez.
Mahkeme bilmez.
İki davar verir, el sıkışır, yoluna devam eder.
Çünkü mevsim beklemez.
Çünkü göç gecikmez.
Ve bilin ki…
Yörük göçünün başında kadın vardır.
Kadın üretendir.
Kadın düzen kurandır.
Kadın gerektiğinde tek başına dağda davar güdendir.
Çadırın direği ortadadır ama hayatın direği kadındır.
Yörük kadını çadıra sığmaz; gökyüzü kadar özgürdür.
Enstrümanları küçüktür Yörüğün.
Çünkü yükü ağırdır.
Ama bir sipsi sesiyle, bir kaval nefesiyle koskoca dağları konuşturur.
Yörük barışçıldır.
Ama yurt söz konusuysa…
İlk öne çıkan da odur.
O yüzden Mustafa Kemal boşuna söylemedi:
Toroslar’da bir çadırda duman tütüyorsa, bu ülke diz çökmez.
Yörük bitmez.
Yörük susmaz.
Yörük hatırlatır.
Ve bu kültür…
Folklor rafına kaldırılacak bir hatıra değil.
Müze camına hapsedilecek bir geçmiş hiç değil.
Bu, yaşayan bir omurgadır.
Can Yörükler…
Selam size.
Bu toprak hâlâ ayaktaysa, bizim yüzümüzdendir.