Bugün 21 Haziran. Takvimlerin yılın en uzun gününü işaret ettiği, güneşin bizi en çok ısıttığı gün. Ama bugünü özel kılan sadece doğanın cömertliği değil; hayatımızın en güvenli limanlarına, yani babalarımıza adanmış olması.
Bugün Babalar Günü.
"Baba" kelimesi, her insanın içinde farklı bir yankı uyandırır. Kimileri için aşılmaz bir dağ, kimileri için sessiz bir güç, kimileri içinse hayatın fırtınalarında sığınılacak ilk daldır. Anneliğin o can bulmuş, gözle görülür şefkatinin yanında; babalık genellikle daha sessiz, daha derinden akan bir nehir gibidir.
Bizler büyürken çoğunlukla annemizin dizine kapandık, gözyaşlarımızı onun omzunda sildik. Peki ya babalar? Onlar, çocukları üşümesin diye kendi kışlarını gizleyen, faturaların, yarınların, hayat kavgasının yükünü omuzlarında taşırken yüzlerindeki çizgileri birer madalya gibi saklayan gizli kahramanlardır. Bir babanın sevgisi her zaman süslü cümlelerle gelmez; bazen akşam eve gelirken getirilen küçük bir poşette, bazen geleceğimiz için nasır tutmuş ellerde, bazen de biz uyurken başımızı okşayan o ürkek dokunuşta gizlidir.
Toplum olarak babaları hep "ailenin direği" olarak konumlandırdık. Onlara ağlamamayı, her koşulda güçlü durmayı, yıkılmamayı öğrettik. Belki de bu yüzden, sevgilerini de kırılganlıklarını da hep içlerinde yaşadılar. Oysa bir babanın kalbi de en az bir anne narinliğinde titrer evladı için. İlk adımı attığımızda arkamızda duran, düşeceğimizden korksa da yürümeyi öğrenmemiz için elini hafifçe çeken o güven hissi, hayat boyu attığımız her cesur adımın zeminidir.
Bugün, o gölgesinde serinlediğimiz koca çınarlara sadece bir teşekkür borçlu değiliz; onlara yüklerini biraz olsun hafifletebileceklerini hatırlatmakla da yükümlüyüz.
Tabii ki bugün herkes için aynı coşkuyla geçmiyor. Kimileri için bu gün, bir mezar taşının başında sessiz bir fatiha, kimileri içinse hiç dolmayacak bir boşluğun sızısı. Hayat sahnesinden çekilmiş, ardında sadece güzel anılar ve öğretiler bırakmış tüm babaları da saygı ve rahmetle anmak gerek. Çünkü bir baba fiziken gitse bile, evladına öğrettiği dürüstlük, kattığı direnç ve bıraktığı sevgi mirası her zaman yaşamaya devam eder.
Aynı zamanda, biyolojik bağlardan bağımsız olarak bir çocuğun hayatına dokunan, ona rehberlik eden, koruyan ve kollayan; yüreği "baba" gibi çarpan tüm amcaların, dayıların, öğretmenlerin ve ustaların da günü kutlu olsun.
21 Haziran’da, yılın bu en uzun gününde, eğer yanı başınızdaysa gidin ve o sert ama içi pamuk gibi olan ellere sıkıca sarılın. Aranızda mesafeler varsa bir telefonla sesini duyun, sesinizi duyurun. Onların süslü hediyelere, pahalı saatlere ihtiyacı yok; bir "Nasılsın baba, iyi ki varsın" cümlesi, bir babanın tüm yorgunluğunu silmeye yeter.
Hayatın tüm fırtınalarına karşı bizlere dalgakıran olan, gölgesiyle bile içimizi ısıtan tüm babaların Babalar Günü kutlu olsun. İyi ki varsınız.