Arıcılıkta "Irk" Tuzağı: Seçilim Yoksa İslah Sona Erer!

Uzmanlar uyarıyor: Bir ırkın sadece adını korumak genetik ilerleme sağlamaz; aksine sistemi durdurur ve çöküşü beraberinde getirir.

Bir arı ırkını övmek ve hikayelerle süslemek kolaydır; ancak gerçek ıslah, vitrindeki süslü isimlerle değil, arka planda sessizce yapılan acımasız ayıklama ile mümkündür. Seçilimle süzülmemiş bir sistemde, ne kadar köklü bir pedigri olursa olsun, üretimde başarı sağlamak mümkün değildir. Irk, tek başına bir başarı değil; sadece geçmişten gelen bir "ihtimaldir."

Nektar akımının yoğun olduğu bal dönemlerinde zayıf koloniler bile hayatta kalabilir. Bu dönem, genetik kusurların saklandığı bir maskedir. Ancak asıl sınav, nektarın kesildiği ve kışın yaklaştığı zorlu şartlarda verilir. Seçilimden geçmemiş kolonilerde bu aşamada;

Yavru düzeni bozulur,

Ana arı değiştirme isteği (süperseedure) artar,

Nüfus korunamaz ve koloni hızla çözülür.

Gerçek ıslahçı, bal akımına bakarak değil; yoklukta ayakta kalana bakarak karar verir. Seçilimin durduğu yerde genetik hareket biter ve yerini "oyalamaya" bırakır. Eğer bir sistemde başarısızlığı açıklamak için sadece bahaneler üretiliyorsa, orada canlı bir koloni değil, sadece "isimler" ve "soy kütükleri" kalmış demektir.

Unutulmamalıdır ki; isim koloniyi yaşatmaz, pedigri açlıkta yavru beslemez ve bahaneler kışın arıyı ısıtmaz. Arıcılıkta sürdürülebilir başarı için ırkı kutsallaştırmak yerine, bugünün şartlarına (iklim, parazit, nektarsızlık) dayanabilen kolonilerin seçilmesi hayati önem taşımaktadır.

Haber: Birol KOYUNCU